Eksponat czerwca 2012

Kazimierz Kandefer, Dominika, 1986, linoryt na papierze, wym. 35 cm x 54,3 cm, nr inw. MZ/Sz/438

Autorem prezentowanej grafiki jest Kazimierz Kandefer (ur. 23.09. 1930 w Iwoniczu, zm. 11.11.2000 w Zabrzu), absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, którą ukończył na Wydziale Grafiki w Katowicach w 1956 r. z wyróżnieniem. W tymże roku zamieszkał w Zabrzu, gdzie założył rodzinę i poza działalnością artystyczną zajmował się również pracą pedagogiczną. Do 1990 r. był wykładowcą i opiekunem w Zespole szkół Zawodowych nr 2 w Zabrzu, kierując jednocześnie Ogniskiem Plastycznym Związku Polskich Artystów Plastyków w Gliwicach.

Uprawiał przede wszystkim grafikę, która stała się najważniejszą domeną jego twórczych poszukiwań i z czasem osiągnął w niej wyżyny mistrzostwa. W swej twórczości, skupiał się na problemach kompozycji i formy, wykorzystując kontrast bieli i czerni oraz różnorodność faktur. Wśród różnych technik graficznych, artysta preferował linoryt i linoryt barwny co sprawiło, że grafika stała się technicznie jednorodna. Artysta stosował czerń i biel z całą gamą pośrednich szarości, bardzo oszczędnie i sporadycznie wprowadzając dodatkowy kolor. Istotne tematy towarzyszyły mu przez lata i pojawiały się w różnych interpretacjach. Stworzył bardzo osobistą wizję świata, zamykaną w pewne okresy twórczości, różniące się tematem prac. Jego ulubionym motywem było przedstawianie ludzkiej sylwetki na tle skomplikowanych konstrukcji i urządzeń komputerowych, które zadziwiały drobiazgowością niemal inżynierską - kółek, przekładni, zegarków, manometrów itp.

Grafika o tytule "Dominika", bardzo różni się od prac pojawiających się w cyklach i jest bardzo osobista, ponieważ przedstawia córkę artysty. Praca została zakupiona przez Muzeum Miejskie w Zabrzu w 1987 r. z rąk samego artysty. Powstała w 1986 r. i jest wykonana techniką linorytu na papierze, utrzymana w tonacji czarno-białej. Przedstawia postać dziewczynki o krótkich czarnych włosach z jasnymi kokardkami i twarzy o regularnych rysach i bystrym spojrzeniu. Dziewczynka ustawiona jest frontalnie i patrzy prosto na widza, pełnym skupienia wzrokiem. Ubrana jest w ciemną sukienkę z jasnymi guzikami, kołnierzykiem i fartuszek. Obok jej nóg, leży lalka o długich jasnych włosach, również z kokardkami, ubrana w ciemną sukienkę z jasnym kołnierzykiem i guziczkami. Za plecami dziewczynki widoczne są półki z mnóstwem zabawek. Dziewczynka patrzy na widza bardzo pewnie i dumnie, prezentując swój "dziecięcy" dorobek. Artysta, w tym wypadku Tata, uchwycił w wyrazie córki radość i zadowolenie, przekazał pewną afirmację życia, która jest najważniejszą nagrodą i wyróżnieniem, jakie otrzymał w swoim życiu.

Iwona Wróblewska



Liczba gości na stronie: 2621253
Projekt i wykonanie serwisu agencja red Jungle